NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- Od czego mam zacząć? - Po prostu... zacznij.
Cześć.
Gdzie jesteś?
Już jadę.
Tóti i ja siedzimy nad siedmioma pudłami akt z ministerstwa.
- Musimy zacząć je przeglądać. - Zaraz będę. Jestem niedaleko.
Okej, na razie.
- Teraz potrzebujemy tylko DNA chłopca. - Znaleźliście rodziców?
Tak.
Czyich rodziców?
Potrzebujemy próbki DNA, by potwierdzić, że to kości Tómasa.
Jaki to ma związek ze sprawą?
Katrín myśli, że szkielet z Hvalfjörður to Tómas, zaginiony chłopiec z Valhalli.
Helgo, przy dokach nie ma szarych samochodów ze zbitym światłem.
W Borgarnes też nie.
Dostaliśmy nagrania z centrum handlowego, Dísa je sprawdza.
Nie jesteśmy pewni co do daty...
Czyli nie mamy nic?
Odcisków palców? Stóp? DNA? Świadków?
Nie mamy nic ze zdjęć z Valhalli.
Próbujemy dopasować elementy.
- Dam znać, jak coś się pojawi. - Okej. Dzięki.
Weźmiesz to?
- Skończyłaś? - Tak.
Poproszę Dísę o pomoc.
Tak, jasne.
- Cześć. - Cześć. Pomożesz nam?
- Jasne, a co...? - Potrzebujemy pomocy.
- Co właściwie tu robimy? - Szukamy imienia Guðmundur.
Proszę bardzo.
To wszystko jest...
- ...alkoholizm, zaniedbanie. - Herbaty?
- Z powodów ekonomicznych... - Przestaniesz? Kata?
Czytasz na głos.
To oznacza, że procedury islandzkich ośrodków wychowawczych
powinny być bezpieczniejsze...
Chwila!
Guðmundur Finnbogason.
Jeden z chłopców wspomniał go w zeznaniach.
To ten „Gummi”, który zrobił zdjęcie?
Możliwe. Patrz! Inny chłopiec też mówi o Guðmundurze
Finnbogasonie.
To jest on.
Nie, już za późno. Postanowiłem.
- Nie mogę tak dłużej. - Gummi?
- Muszę kończyć. - Wszystko dobrze?
Jasne. A co?
- Wyszedłeś bez pożegnania. - To zajmie tylko chwilę.
Strasznie długo szukasz adresu Guðmundura.
Mam ich kilku na liście. Jeden urodzony w 1945,
jeden w 1987, jeden w 1952,
- w 2004, 1963, 1997... - Sześćdziesiąt trzy.
Adres?
Asparhvarf 15.
Asparhvarf 15?
Tak, w Kópavogur. Jest chirurgiem w klinice.
Díso i Tóti, jedźcie do kliniki. My jedziemy do domu.
Helgo, próbowaliśmy się dodzwonić na komórkę?
Tak, nie odbiera. Gdzie jesteście?
Już prawie u niego. Zadzwońcie na domowy.
Robi się.
Halo.
Tak, już jadę. Sam tam dojadę.
Mówiłem, nic ci nie wyślę.
Zabieram wszystko ze sobą, przywiozę na miejsce.
Chcę tylko wyznać prawdę i załatwić to, jak należy.
Nie mam teraz czasu na rozmowę.
Ty?
Guðmundur?
Tu policja.
Guðmundur? Tu policja.
Weź łom z bagażnika.
Słyszysz mnie, Guðmundurze?
Z tej strony policja.
Wchodzimy do domu.
Dobra. Wchodź.
Mocniej.
Wciąż żyje. Wezwij karetkę! Guðmundur.
- Potrzebujemy karetki. - Pomoc już jedzie.
Rany kłute.
- Podejrzany wciąż może tu być. - Pomoc już jedzie.
Guðmundur!
Już dobrze. Pomoc już jedzie.
Pomoc już jedzie.
Cholera!
Wszyscy do środka.
Dlaczego ciągle ten sukinsyn nas wyprzedza?
Komendant główny i cały naród
wiszą mi nad głową,
a teraz minister sprawiedliwości pyta,
czy w policji są jakieś braki.
Mamy jakieś braki? Co ja mam mu powiedzieć?
Czego wam trzeba? Dalej, mówcie. Czego, do cholery, wam trzeba?
Wszyscy starają się, jak mogą.
- Tak mówisz? - Tak.
O mało się nie nabrałem.
STACJA RÚV
Właśnie wychodził, gdy się rozłączył.
Miał przyjść tutaj.
I co? Nie mówił nic więcej?
Nie. Tylko tyle, że ma zdjęcia,
które ujawnią prawdę o Valhalli.
Policja je znalazła czy...?
Wciąż przeszukują miejsce zbrodni.
Ale wciąż mamy chłopców z Valhalli?
Tak, rozmawiałam wczoraj z dwoma.
- Jutro nagramy wywiad. - Okej.
Ale co z Péturem Alfreðssonem?
Nie mogę się dodzwonić.
Ja z nim porozmawiam.
Jego obecność jest kluczowa, to on nadzorował raport.
Musimy być ostrożni, Selmo. Bardzo ostrożni.
Kraj jest w chaosie.
Połowa ludzi boi się wychodzić z domu.
Wszyscy będą przykuci do ekranu. Rozumiesz to?
Okej.
Cześć.
Mówili w wiadomościach, że popełniono kolejne morderstwo.
To okropne.
Posłuchaj.
Zrobiłam lasagne dla Káriego. Możesz ją sobie odgrzać, jak chcesz.
Dzięki, ale nie jestem głodna.
Rozmawiałam z nim rano.
Tak? I co mówił?
Coś się stało...?
Nie twoja sprawa.
Wydaje się ostatnio przygnębiony.
Możesz ze mną porozmawiać, Kato.
Wyraźnie coś go dręczy.
To wrażliwy chłopiec.
Mamo, on ma 16 lat, dopiero rozpoczął liceum, jest...
Katrín.
Dzieci w jego wieku potrzebują wsparcia i miłości.
Łatwo jest pouczać innych, jak mają wychowywać dzieci.
Co chcesz powiedzieć?
Może powinnaś skupić się na byciu dobrą babcią
i nie mieszać się w moje sprawy.
Wiesz, że nie możemy utrzymywać z nim kontaktu.
Idziesz?
Ale ma prawo wiedzieć, że zmarł nasz ojciec.
Oczywiście.
Po prostu to nie jest dobra pora.
Zostaw to nam.
Dzień dobry, Śpiąca Królewno.
Tak, okej. Bardzo dziękuję. Tak, do widzenia.
Tak, okej. Dziękuję bardzo. Do widzenia.
Nie, to nie pan?
W porządku. Dziękuję, do widzenia.
BENEDIKT GESTSSON - INŻYNIER
KIEROWCA AUTOBUSU - VÍÐAR JÓNSSON
Zanim zaczniemy, chcę wam obu podziękować za przyjście.
Wiem, że to dla was trudne, i dlatego nie będziemy się spieszyć.
Jeśli nie będziecie chcieli o czymś mówić, pominiemy to. Dobrze?
Jak będziecie gotowi,
opiszcie jak najdokładniej,
jak wyglądał wasz pobyt w Valhalli.
Nie jestem pewien, jak to opowiedzieć
komuś, kto nigdy niczego takiego nie doświadczył.
Ale gdy w dzieciństwie jest się bitym i doświadcza przemocy,
wszystko się przestawia w głowie.
Wszystko, co się wiedziało o życiu i o świecie...
nagle staje na głowie.
Co czujecie, przeżywając to ponownie,
w związku z morderstwami, które zdają się być powiązane z Valhallą?
Staram się o tym za dużo nie myśleć i nie pozwalać...
by to na mnie wpływało, ale...
Jeśli mam być zupełnie szczery...
nie czuję ani trochę żalu z powodu ich śmierci...
po tym, co nam zrobili.
A ty, Benedikcie? Czujesz to samo?
Tak.
Powiecie nam coś o innych chłopcach?
Utrzymujecie z nimi kontakt?
Raczej nie. Część z nich nie żyje.
A inni spędzili większość życia w więzieniu.
Musi pani pamiętać, że większość z nas pochodzi z dysfunkcyjnych rodzin...
a potem jeszcze trafiła do piekła.
O niektórych rzeczach nie mogłem powiedzieć nawet żonie.
Według raportu ministerstwa Valhalla była ośrodkiem idealnym.
Ale wasze zeznania mówią o czymś zupełnie innym.
Umiecie jakoś to wyjaśnić?
Śledztwo było istną farsą.
Nikt nas nie słuchał.
Powiedzieliśmy im wszystko, ale nic nie trafiło do raportu.
Ale bicie nie było najgorszym, co tam się działo.
Personel Valhalli nie tylko nas bił i dręczył psychicznie.
Pewnemu mężczyźnie...
pozwalali przychodzić do nas parę razy w miesiącu...
późno w nocy...
i on nas gwałcił.
Przepraszam.
Nie mogę. Muszę wyjść.
Hlynur...
Ægisson. Za granicą.
A co z tymi dwoma?
Jeszcze nie wiem.
To zajmuje za dużo czasu.
Musi być lista chłopców, którzy byli w Valhalli.
W aktach od ministerstwa jej nie ma.
- Nie. - Nie.
Musimy sprawdzić akta ponownie, bo musieliśmy coś przegapić.
Mówię serio.
I on nas gwałcił.
Przepraszam.
Nie mogę. Muszę wyjść.
To jest miazga.
- Skontaktowałaś się z Péturem? - Przyjdzie dziś na wywiad.
Okej. Świetna robota.
Selma.
Tak, połącz.
Tu Selma.
Co?
Przepraszam, kto mówi?
Najpierw damy znać policji.
Bezpieczeństwo publiczne przede wszystkim.
- Helgi, wiesz... - Bez dyskusji.
Pozwól mi z nim pomówić.
- To może być... - Selmo!
Skup się na swojej pracy i zadzwoń na policję.
Czy mam to zrobić za ciebie?
Dzwoniła Selma.
No i?
Jedziesz do więzienia Hólmsheiði. Przepytać przyjaciela, Andrésa Haukssona.
Czego on chce tym razem?
- Mówi, że wie, kto jest mordercą. - Bzdura.
Chce trafić do ośrodka przejściowego ze względu na córkę.
- Tym razem to co innego. - Jak to?
To Andrés.
- Był w Valhalli? - Na to wygląda.
AKTA PRZESTĘPCY
Chyba lepiej, bym ja mówiła.
Nie ma sprawy.
- Cześć, jestem Arnar. - Cześć.
- Wystarczy. - Miło znów panią widzieć.
Potrzebna mi kawka.
Napijecie się?
Nie, dzięki.
Podobno zadzwoniłeś do telewizji z informacjami o Valhalli.
Co nam o tym powiesz?
Mleczka, cukru?
Andrésie, mów, co wiesz.
Co wiem?
Wiem, że wszystko wam się miesza.
Udajecie, że wszystko kontrolujecie,
ale jesteście tak samo pojebani jak my wszyscy.
Przynajmniej więźniowie mają jaja, by się do tego przyznać.
Pewnie masz rację. Jesteśmy tak samo pojebani jak cała reszta.
Jak odsiadka?
Jakoś leci.
Tak.
Czaję.
Dzień po dniu.
A twoja córka?
Co u niej?
Według akt masz córkę, trzynastolatkę.
Przychodzi tu? Odwiedza cię czasem?
Co to za jebane bzdury? Nie będę o tym rozmawiać.
Nie waż się mówić o mojej córce.
Tak jak sądziłam. Strata czasu.
Steini.
- Jaki Steini? - zakład półotwarty albo nic nie powiem.
- Nie masz prawa niczego żądać. - Kato, muszę być w domu przejściowym.
Córka ma kłopoty. Stąd jej nie pomogę.
Jeśli ta informacja się przyda,
obiecuję, że zrobię, co w mojej mocy, by cię przenieśli.
Steinþór Jónsson, psychopata.
Steinþór Jónsson siedzi.
Wyszedł ponad miesiąc temu.
Czemu sądzisz, że to on?
Tylko o tym mówił, jak się nawrócił.
„Wojownik Jezusa, oko za oko, ząb za ząb, życie za życie”.
Mówił, że ich zabije?
Zdecydowanie to sugerował.
A ja mu uwierzyłem.
Jak ktoś zabił raz, często do tego wraca.
Steini nigdy nie siedział za morderstwo.
Nigdy nie siedział za morderstwo.
Jak to jest nie mieć mózgu?
Kogo on zabił?
Tommiego.
Jak zabił Tómasa?
Nie wiem.
Po prostu go zabił.
Wszyscy to wiedzieliśmy.
Steini bił młodszych chłopców. Tylko Tommi mu się postawił.
Ale gdy Tommi zniknął, Steini się zmienił.
Jak się zmienił?
Przestał nas bić.
Zrobił się dziwny, introwertyczny.
Tommi nie uciekłby tamtej nocy.
Czemu nie?
Bo było kompletnie ciemno, a na dworze szalała burza.
Tommi nie był głupi.
A teraz lepiej załatw mi ten transfer.
Ej, co to ma być? A co z domem przejściowym?
Zrobię, co mogę.
Co możesz? Obiecałaś!
Jeśli masz rację...
Jeśli nie można ci zaufać, suko,
nie myśl, że długo pożyjesz na tym świecie.
- Mam znajomości. - Hej!
Okej, jestem spokojny. Nic nie robię.
Dzięki.
Wyciągnęliście coś z Andrésa?
Wspomniał Steinþóra Jónssona. Podobno go znacie.
Tak? Co zrobił Steini?
Według Andrésa był w Valhalli. Może być zabójcą.
- Bzdura. Chce tylko przeniesienia. - Ale musimy to sprawdzić.
Jasne.
Sprawdzę Steinþóra.
Kato, jacyś Dagný i Kristján przyszli do ciebie.
Rodzice Tómasa.
Tak, oczywiście.
- Mam się tym zająć? - Nie, dam radę.
Dagný i Kristján?
- Dzień dobry. - Kata.
Kristján.
Nigdy bym nie pomyślała, że to nasz Tómas,
- skoro znaleziono go w Hvalfjörður. - Na razie to tylko teoria,
dlatego musimy wykonać testy DNA.
Pierwszy ząb, jaki mu wypadł.
Kristján uczył go jeździć na rowerze.
Wie pani, rower nie miał bocznych kółek.
Zwykle bym go trzymał...
ale wtedy poprosił, bym puścił i się zgodziłem.
Wywrócił się.
Nic wielkiego mu się nie stało,
ale zęba stracił.
Dziękuję.
Zawsze nam mówiono, że uciekł i zamarzł na śmierć.
Kristján pojechał go tam szukać.
Siedział tam miesiącami.
Prawie się rozwiedliśmy.
Ale...
Kristján poszedł na odwyk, a ja zostałam sama.
Tak skupiliśmy się na sobie,
że zapomnieliśmy o synu.
Zaczął zadawać się ze starszymi dziećmi, pił i palił.
Ciągle wpadał w tarapaty.
W końcu...
Agencja Ochrony Dzieci nam go odebrała.
Wiecie, czy kłócił się z kimś w Valhalli?
Czy się z kimś kłócił?
Nigdy nam nic takiego nie mówił.
Ale też prawda jest taka,
że nie mogliśmy go za często odwiedzać.
Niestety, muszę państwa poprosić...
byście coś obejrzeli.
Czy te ubrania coś wam przypominają?
Czy to są...
ubrania, które znaleźliście w Hvalfjörður?
Tak.
Skontaktujemy się, jak tylko przyjdą wyniki.
Trzydzieści lat.
Zajęło to wam 30 lat.
Muszę na chwilę wyjść.
Pójdę z tobą.
- To mój syn. - Tak.
Licealista.
Jak to jest, wrócić na ten kawał lodu?
Tak jak się spodziewałem.
Twój tata jest chory, prawda?
Tak.
Udało ci się go odwiedzić?
Tak.
To coś poważnego...?
Tak.
Przykro mi.
Mam nadzieję, że go jeszcze odwiedzisz przed powrotem.
To może być trudne.
Zmarł wczoraj w nocy.
Bardzo mi przykro.
Dzięki.
- Przepraszam, mogę posłuchać? - Śmiało.
To było trochę jak życie
w koszmarze na jawie.
Przez lata myślałem, że większość...
to po prostu moje wymysły.
Dodawali nam czegoś do napojów...
a potem nas gwałcono. To...
Zabierano nas do piwnicy...
Było tam ciemno, właściwie nic nie było widać.
Ale pamiętam dźwięki.
Kapanie wody.
Jak prysznic albo przeciekająca rura.
A potem dyszenie.
I jęczenie.
A potem robił mi...
prezent...
za pomocą noża.
Te wstrząsające zeznania potwierdzają, że oficjalny raport ministerstwa
nie zawiera całej prawdy o Valhalli.
Zgodzi się pan?
No cóż, nie mogliśmy przytaczać
niepotwierdzonych, potencjalnie fałszywych historii
w oficjalnym raporcie państwowym.
Sugeruje pan, że mężczyźni, którzy postanowili teraz zeznawać, kłamią?
Ależ skąd.
Ale personel zawsze odpierał te zarzuty.
Dlaczego słowa personelu były ważniejsze od ich zeznań?
Po prostu nie mieliśmy dowodów, które by potwierdziły te oskarżenia.
- Czyli przeprowadzono śledztwo? - Naturalnie.
Ale przyzna pan, że to nie stawia ministerstwa w dobrym świetle.
Jeśli pyta pani, czy postąpiłbym inaczej, gdybym mógł coś zmienić,
to odpowiem, że tak.
- Przyjmuje pan za to odpowiedzialność? - Tak.
Szalone społeczeństwo.
Arnar.
Muszę coś załatwić.
Okej.
Nazywam się Katrín. Jestem z Wydziału Śledczego.
- Cześć. - Cześć.
Chcę zadać Telmie kilka pytań.
Myślałam, że już powiedziała wszystko.
Chcę tylko wyjaśnić kilka szczegółów.
Tak? No to zapraszam.
Dziękuję.
Nie chciałam iść na imprezę.
Ale zadzwoniła przyjaciółka, że będzie tam chłopak, którego lubi.
Więc poszłam razem z nią.
Ilu ludzi tam było?
Dwudziestu, może więcej. Nie znałam wszystkich.
Co się stało?
Gdy zaczęli wciągać koks, chciałam wyjść.
Ale przyjaciółka chciała zostać przez tego chłopaka.
Co było potem?
Piliśmy dalej.
Wyszłam na papierosa i zaczęłam gadać ze starszymi chłopakami.
Gdy wróciłam do środka,
wszyscy wychodzili i zaczęłam szukać przyjaciółki.
Nie mogłam jej znaleźć.
Byłam już mocno pijana.
Położyłam się na łóżku...
i zasnęłam.
Wszystko, co pamiętasz, może nam się przydać.
Obudziłam się...
jak mnie zaczęli dotykać.
Zamurowało mnie.
Bałam się ruszyć.
Próbowałam coś powiedzieć,
ale przewrócili mnie na brzuch i zaczęli rozbierać.
Zaczęli od spodni.
Jeden powiedział, że zawsze chciał wziąć laskę od tyłu.
Robili to na zmianę.
Jeden był na mnie, a drugi zakrywał mi usta.
Wiem, że to dla ciebie trudne.
Ale chcę ci pokazać kilka zdjęć.
Nie musisz na nie patrzeć, jeśli nie chcesz.
Nie. Dam radę.
Poznajesz któregoś z chłopców?
Czy któryś z nich to zrobił?
Ci dwaj tam byli.
A ten? Był tam?
Pamiętasz, czy on tam był?
Ja...
Dosyć już.
- Przestań! - Czy był na imprezie?
Pamiętasz go?
- Wystarczy. - Przyjrzyj się. Pamiętasz?
- Wystarczy! - Oczywiście. Przepraszam.
Dziękuję. To nam pomoże.
Będziemy w kontakcie.
Jeszcze jedno.
Chłopak, który nagrywał, był w czerwonej bluzie z kapturem.
Napisy: Joanna Kaniewska